Odluka o utvrđivanju Metoha manastira Sretenje u Pakovraći za spomenik kulture

Na osnovu člana 47. stav 1. Zakona o kulturnim dobrima („Službeni glasnik Republike Srbije”, broj 71/94),

Vlada Republike Srbije donosi

ODLUKU

O UTVRĐIVANJU METOHA MANASTIRA SRETENJE U PAKOVRAĆI ZA SPOMENIK KULTURE

„Službeni glasnik RS”, broj 32 od 7. VI 2001.

Tačka 1.

Metoh manastira Sretenje u Pakovraći utvrđuje se za spomenik kulture.

Tačka 2.

Metoh manastira Sretenje u Pakovraći (u daljem tekstu: spomenik kulture) nalazi se na teritoriji opštine Čačak, u Pakovraći, u privatnoj svojini – vlasnik Srpska pravoslavna crkva, na katastarskim parcelama br. 251 i 252 KO Pakovraća.

Spomenik kulture čine konak manastira Sretenje na katastarskoj parceli broj 251 KO Pakovraća i kapije sa natpisom na katastarskoj parceli broj 252 KO Pakovraća.

Spomenik kulture je osnovao sredinom HIH veka, kao svoju zadužbinu užički episkop Nikifor Maksimović, zasadivši vinograd na kupljenom imanju na kojem je podigao konak i ogradio posed kamenim zidom sa kapijom. Prema natpisu klesanom na ploči ugrađenoj u zid, konak je sagrađen 1850. godine. Lociran je na kosom terenu podužno po izohipsi kao zgrada sa tremom građena u bondruku sa ispunom od čatme, podignuta nad podrumom od lomljenog kamena, četvoroslivnog krova pokrivenog ćeramidom. Koncipovan za svrhu monaškog radnog staništa, tako da zadovolji ekonomsku, stambenu i sakralnu potrebu svojih korisnika, konak se sastoji od dve prostrane sobe u centralnom delu i manje ostave i kapele na bočnim stranama povezanih tremom. Ograđen je obimnim zidom od kamena, sa masivnom kapijom lučnog otvora iznad kojeg je zabat sa ugrađenom pločom i natpisom o vremenu gradnje i priložiocu. Metoh predstavlja zanimljiv graditeljski primer koji podseća na zidine srednjovekovnih manastira, kao što je i sam čin njegovog nastanka, nastavak srednjovekovne tradicije priložništva.

Tačka 3.

Zaštićena okolina spomenika kulture obuhvata katastarske parcele br. 251, 252, 253, 254, 255, 256 i 258 KO Pakovraća, u privatnoj svojini.

Tačka 4.

Utvrđuju se sledeće mere zaštite spomenika kulture:

1) očuvanje izvornog izgleda spoljašnje arhitekture i enterijera, horizontalnog i vertikalnog gabarita, oblika i nagiba krova, svih konstruktivnih i dekorativnih elemenata, originalnih materijala, funkcionalnih karakteristika i originalnih natpisa;

2) ažurno praćenje stanja i održavanje konstruktivno-statičkog sistema, krovnog pokrivača, svih fasada, enterijera i ispravnosti instalacija u kulturnom dobru;

3) zabrana radova koji mogu ugroziti statičku bezbednost kulturnog dobra;

4) izgradnja infrastrukture dozvoljena je samo uz prethodno obezbeđenje zaštitnih arheoloških iskopavanja i adekvatne prezentacije nalaza.

Tačka 5.

Utvrđuju se sledeće mere zaštite zaštićene okoline spomenika kulture:

1) zabrana gradnje objekata koji svojom arhitekturom, gabaritom i visinom ugrožavaju spomenik kulture;

2) zabrana gradnje objekata koji nisu u funkciji spomenika kulture;

3) izgradnja infrastrukture dozvoljena je samo uz prethodno obezbeđenje zaštitnih arheoloških iskopavanja i adekvatne prezentacije nalaza;

4) izvođenje građevinskih radova i promena oblika terena dozvoljeni su samo uz prethodno obezbeđenje zaštitnih arheoloških iskopavanja i adekvatne prezentacije nalaza;

5) zabrana skladištenja materijala i stvaranja deponija;

6) zabrana prosipanja, odlaganja i privremenog ili trajnog deponovanja otpadnih i štetnih materija - hemijski agresivnih, eksplozivnih, otrovnih i radioaktivnih.

Tačka 6.

Ovu odluku objaviti u „Službenom glasniku Republike Srbije“.

05 broj 633-1530/98-4

U Beogradu, 22. maja 2001. godine

Vlada Republike Srbije

Potpredsednik,

prof. dr Žarko Korać, s.r.