Odluka o utvrđivanju ostataka manastira na lokalitetu Crkvina u Tutinu za arheološko nalazište

Na osnovu člana 47. stav 1. Zakona o kulturnim dobrima („Službeni glasnik Republike Srbije”, broj 71/94),

Vlada Republike Srbije donosi

ODLUKU

O UTVRĐIVANJU OSTATAKA MANASTIRA NA LOKALITETU CRKVINA U TUTINU ZA ARHEOLOŠKO NALAZIŠTE

„Službeni glasnik RS", broj 39 od 5. IH 1997.

Tačka 1.

Ostaci manastira na lokalitetu Crkvina u Tutinu utvrđuju se za arheološko nalazište.

Tačka 2.

Ostaci manastira na lokalitetu Crkvina u Tutinu (u daljem tekstu: arheološko nalazište) nalaze se na teritoriji opštine Tutin, na katastarskoj parceli broj 115 K.O. Tutin, u društvenoj svojini.

Arheološko nalazište nalazi se 1 km južno od Tutina, na levoj obali rečice Vidrenjak. To je manastirski kompleks sa crkvom, konacima i grobljem. Crkva je jednobrodna, pravougaone osnove s apsidom koja je spolja poligonalna a sa unutrašnje strane polukružna. Dimenzije crkve su 9,566,30 m. Sa spoljne strane zidana je ređanjem obrađenih kvadera sige, a sa unutrašnje lomljenim kamenom, sa krečnim malterom. Pod je od kamenih ploča preko kojih je postavljena greda sa žljebom za ikonostas. Priprata uz crkvu prezidana je u kasnijem vremenskom razdoblju.

Na arheološkom nalazištu otkriveni su ostaci dve građevine od kojih je jedna služila kao manastirski konak. Oko crkve, najstarije građevine u kompleksu, postoji manja nekropola. Sačuvani detalji arhitekture ukazuju na Rašku graditeljsku školu. Crkva je podignuta u drugoj polovini HIII veka ili najkasnije u prvim decenijama HIV veka. Priprata crkve dozidana je u HVII veku kada je ceo kompleks obnovljen.

Tačka 3.

Zaštićena okolina arheološkog nalazišta obuhvata katastarsku parcelu broj 115 K.O. Tutin, u društvenoj svojini.

Granica zaštićene okoline arheološkog nalazišta definisana je spoljnim ivicama katastarske parcele broj 115 koja je na južnoj strani oivičena levom obalom rečice Vidrenjak.

Tačka 4.

Utvrđuju se sledeće mere zaštite arheološkog nalazišta:

1) zabrana obnavljanja crkvenog objekta i ostalih građevina bez prethodne saglasnosti nadležnog zavoda za zaštitu spomenika kulture;

2) izgradnja infrastrukture dozvoljena je samo uz prethodno obezbeđenje zaštitnih arheoloških iskopavanja i adekvatne prezentacije nalaza;

3) izvođenje građevinskih radova i promena oblika terena dozvoljeni su samo uz prethodno obezbeđenje zaštitnih arheoloških iskopavanja i adekvatne prezentacije nalaza;

4) zabrana vađenja i odnošenja kamena;

5) zabrana sađenja visoke vegetacije i pošumljavanja prostora na kome se nalazi arheološko nalazište;

6) zabrana vađenja postojećih panjeva i odnošenja zemlje;

7) zabrana neovlašćenog prikupljanja pokretnih arheoloških površinskih nalaza;

8) zabrana prosipanja, odlaganja i privremenog ili trajnog deponovanja otpadnih i štetnih materija – hemijski agresivnih, eksplozivnih, otrovnih, radioaktivnih.

Tačka 5.

Utvrđuju se sledeće mere zaštite zaštićene okoline arheološkog nalazišta:

1) zabrana izgradnje stambenih i pomoćnih objekata;

2) zabrana sađenja visoke vegetacije i pošumljavanja prostora;

3) zabrana prosipanja, odlaganja i privremenog ili trajnog deponovanja otpadnih i štetnih materija – hemijski agresivnih, eksplozivnih, otrovnih, radioaktivnih.

Tačka 6.

Ovu odluku objaviti u „Službenom glasniku Republike Srbije”.

05 broj 633-3153/97-28

U Beogradu, 8. avgusta 1997. godine

Vlada Republike Srbije

Potpredsednik,

akademik prof. dr Milutin Stojković, s. r.